Categories

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

Աշխատանք գտնելու փորձ կամ ինչպես խաբել ուսանողներին

Շատ ուսանողներ ցանկանում են սովորելուց բացի՝ նաեւ աշխատել եւ անկախ լինել, որպեսզի օգնեն իրենց ծնողներին: «Հերիք չէ, Աստված գիտի, տարեկան ինչքան վարձ են տալիս, մյուս մանր ծախսերս էլ գոնե թող ես հոգամ»,- մտածում են շատ ուսանողներ: Ես էլ՝ ապագա լրագրողս, այս մտքին էի, երբ գնացի թերթերից մեկի խմբագրություն աշխատանք գտնելու հույսով:

Խմբագրությունում ինձ ողջունեց մոտ 20 տարեկան մի աղջիկ, ով ասաց, որ խմբագիրը տեղում չէ, եւ ստիպված կլինեմ սպասել: Երբ իմացավ, որ դեռ ուսանող եմ եւ ցանկանում եմ համատեղ աշխատել, ծիծաղելով ասաց. «Էս երկրում աշխատանք գտնելը այդքան էլ հեշտ չի, զուր հույսեր չունենաս»:

Զրույցի ընթացքում նա, որպես փորձ, ինձ խնդրեց օգնել թղթաբանության եւ տեքստ հավաքելու գործում, փոխարենը խոստանալով, որ ինձ համար կբարեխոսի: Մեկ ժամ սպասելուց եւ ուրիշի պարտականությունները մասամբ կատարելուց հետո խմբագրի աշխատասենյակում էի: Մեկ րոպե լռությունից հետո խմբագիրը հարցրեց. «Իսկ քանի՞ տարեկան ես, այս ոլորտում աշխատելու փորձ ունե՞ս, եթե դառնաս մեր թերթի թղթակից, պատրա՞ստ ես երբեմն զոհաբերել դասերդ» եւ այլն: Խմբագրի աչքերը կլորացան, երբ նրա հարցին, թե որքան հոնորար եմ ուզում ստանալ մեկ նյութի համար, պատասխանեցի՝ ամենաքիչը՝ 5000 դրամ: «Մեր օրերում նույնիսկ փորձառու լրագրողները մեկ նյութի համար այդքան գումար չեն վաստակում»,- եղավ պատասխանը: Ապա վրա հասավ ինձ աշխատանք տալու կամ չտալու «օրհասական» պահը: Ես կրկնում էի, որ դեռ դպրոցից գրում եմ, հաճախել եմ լրագրողական քոլեջ, խմբագիրն էլ ինձ համոզում էր, որ փորձ չունեմ: Ինձ ստուգելու համար խմբագիրն ի վերջո որոշեց տալ թարգմանական տեքստ՝ ստուգելու իմ անգլերենի իմացությունը: «Դե, քանի որ լեզվաբանական համալսարանում ես սովորում, ուրեմն լավ թարգմանություն կանես, թարգմանիր սա, քանի որ ուզում եմ տեսնել, թե ինչպես ես տիրապետում օտար լեզվին»,- ասաց եւ դեմս դրեց մի ծավալուն տեքստ:

Չցանկացա առարկել եւ սկսեցի թարգմանել նյութը: Դա արտասահմանյան քաղաքական նորություն էր: Թարգմանությունն ինձնից խլեց մոտ մեկ ժամ: Թարգմանությունը հանձնեցի խմբագրին: Դեմքի արտահայտությունից հասկացա, որ հավանել էր: Ասաց՝ այսօրվա համար բավական է, եւ իրենք ինձ կզանգեն առաջիկա շաբաթվա ընթացքում:

Անցել է արդեն մեկ շաբաթ, իսկ ես դեռ զանգի եմ սպասում: Թերթի օնլայն տարբերակում հայտնվել է ինձ ծանոթ բովանդակությամբ լուր «միջազգային լուրեր» բաժնում, իսկ իմ անունն, իհարկե, այնտեղ բացակայում է:

Այո, հիմա եմ գիտակցում, որ ինձ շահագործել են, կամ գուցե ես, իրոք, ավելի լավ թարգմանիչ էի, քան լրագրող՝ հայտնված հարմար տեղում, հարմար պահին: Այս անգամ անուններ չեմ նշում, սակայն այս նյութը կարդալիս այդ թերթի խմբագիրն անշուշտ կհիշի խմբագրություն եկած վարժ թարգմանություններ անող անփորձ ուսանող լրագրողին:

Նյութը վերցված է http://www.aravot.am/ կայքից:

685 total views, 2 views today

Leave a Reply